1/12/2009

امبی دے بُوٹے تھلے

اِک بُوٹا امبی دا، گھر ساڈے لگا نی
جِس تھلے بہنا نی، سُرگاں وِچ رہنا نی
کیہ اوس دا کہنا نی، ویڑھے دا گہنا نی
پر ماہی باجھوں نی، پردیسی باجھوں نی
ایہہ مینوں وڈھدا اے، تے کھٹا لگدا اے
ایس بُوٹے تھلے جے، میں چرخی ڈاہنی آں
کوئل دِیاں کُوکاں نی، مارن بندوقاں نی
پِیڑھے نُوں بھناں میں، چرخی نُون پُھوکاں نی
پِھر ڈردی بھابو توں، لَے بہاں کسیدہ جے
یاداں وِچ ڈُبی دا، دِل کِدھرے جَڑ جاوے
تے سُوئی کسیدے دی، پوٹے وَچ پڑ جاوے
پِھر اُٹھ کے پیڑھے توں، بھنجے بہہ جاواں
چیچی دھر ٹھوڈی تے، وہناں وِچ ویہہ جاواں
سُکھاں دِیاں گلاں نی، میلاں دِیاں گھڑیاں نی
کھیراں تے پُوڑے نی، ساون دِیاں جھڑیاں نی
سوہنے دے ترلے نی، تے میریاں اڑِیاں نی
جان چیتے آ جاون، لوہڑی ہی پا جاون
اوہ کیہا دیہاڑا سی، اوہ بھاگاں والا سی
اوہ کرماں والا سی، جِس شُبھ دیہاڑے نی
گھر میڑا لاڑا سی، میں نہاتی دھوتی نی
میں وال دودھائے نی، میں کجلا پایا نی
میں گہنے لائے نی، مَل مَل کے کھوڑی میں
ہیرے لشکائے نی، لا لا کے بِندیاں میں
کئی پھند بنائے نی، جاں ہار شنگاراں تو
میں ویہلی ہوئی نی، آ امبی تھلے میں
پھیر پُونی چھوہی نی، اوہ چند پیارا بھی
آ بیٹھا ساہویں نی، امبی دی چھاویں نی
اوہ میریاں پریتاں دا، سوہنا ونجارہ نی
قصے پردیساں دے، لاماں دِیاں چھلاں نی
گھمکار جہازاں دی، ساگر دی چھلاں نی
ویری دے ہلے نی، سوہنے دی دِیاں ٹھلاں نی
اوہ دسی جاوے تے، میں بھراں ہنگارا نی
ایس گلاں کردے نُوں، پتیاں دی کھڑ کھڑ نے
بدلاں دی شُوکر نے، ونگاں دی چھن چھن نے
چرخی دی گُھوکر نے، پٹیاں دی لوری نے
کوئل دی کُو کُو نے، منجے تے پا دِتا
تے گُھوک سُلا دِتا
تک سُتا ماہی نی، چرخی دی چرخ توں
میں کالکھ لاہی نی، جا سُتے سوہنے دے
متھے تے لائی نی، میں کُھل کے ہسی نی
میں تاڑی لائی نی، میں دوہری ہو گئی نی
میں چُوہری ہو گئی نی، اوہ اُٹھ کھلویا نی
گھبرایا ہویا نی، اوہ بِٹ بِٹ تکے نی
میں کِھڑ کِھڑ ہساں نی، اوہ مُڑ مُڑ پُچھے نی
میں گل نہ دساں نی
تک شیشہ چرخی دا، اوس گُھوری پائی نی
میں چُنگی لائی نی، اوہ پِچھے بھجا نی
میں دیاں نہ ڈاہی نی، اوس مان جوانی دا
میں ہٹھ زنانی دا، میں اگے اگے نی
اوہ پِچھے پِچھے نی، منجی دے گِردے نی
نسدے وی جائیے نی، ہسدے وی جائیے نی
اوہدی چادر کھڑکے نی، میری کوٹھی دھڑکے نی
اوہدی جُتی چیکے نی، میری جھانجر چھنکے نی
جاں ہف کے رہ گئی نی، چُپ کر کے بہہ گئی نی
اوہ کیہا دیہاڑا سی؟ اوہ بھاگاں والا سی
اوہ کرماں والا سی، جس شُبھ دیہاڑے نی
گھر میرا لاڑا سی
اج کھان ہواواں نی، اج ساڑن چھاواں نی
ترکھان سداواں نی، امبی کٹواوِان نی
توبہ میں بھلی نی، ہاڑا میں بھلی نی
جے امبی کٹاں گی، چڑھ کِس دے اُتے
راہ ڈھول دا تکاں گی

قریب 1941 میں یہ نظم موہن سنگھ نے لکھی جو بعد میں ان کی کتاب “ساوے پتر“ میں چھپی!!!! میرے کزن (بھائی) نے مجھے سنائی تھی!!!! اس نظم میں منظر کشی اچھی ہے!!! ایک عورت کی اپنی مرد کو یاد کرنا ایک شرارت اور گھر میں لگے درخت کو بہانہ بنا کر

کوئی تبصرے نہیں:

ایک تبصرہ شائع کریں

بد تہذیب تبصرے حذف کر دیئے جائیں گے

نیز اپنی شناخت چھپانے والے افراد کے تبصرے مٹا دیئے جائیں گے۔